Poesía Solidaria: Un novo amencer.

Hai unha estrela que xa non arde,
nun ceo que non fai caso,
sopla o vento.

Espacio aberto, calor e Sol.
Mar en estado perfecto,
no cadro hai un barco varado.

Unha esquina sen bordes
e moitos defectos,
tempo perdido.

Durmindo na cama un par de estrelas,
oleaxe para un veleiro ferido.
Tocado e afundido.

Lembrando o conto da cigarra,
a pintura xa non maquilla,
non me pidas que conte as ondas,
demasiadas gaivotas para unha despedida.

Confundín a noite co día.

Teño medo,
gardo unha pena cravada no peito
ocultando os meus pecados.
Demasiadas dores
para que as leve o tempo,
mellor estar calado.

De súpeto pasou un ano.

Agora estou curado,
borrei as cicatrices con manzanilla.
Agora pasan as horas,
moitos beixos e caricias a escondidas,
miradas que xa non lastiman.

O que vive nun mundo escuro
tanto tempo,
só coñece a noite pechada
e non sabe nada de amar.

Que me corten as venas
que prefiro estar morto a ter que pagar as débedas.

Sabor a menta,
unha estrela suicida
pintada sen cor aguanta
antes de estourar
nun ceo nubrado.

Fun un home pegado a unha barra.

O ceo arde despois dun ano,
xa non estou contigo,
agora non necesito emborracharme.

 

Autor: meidingaliciacom

Cosas hechas en Galicia

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s